Informatiepagina's

Historie


 De Carolinahoeve werd in 1765 gebouwd aan een van de koningswegen. Het doel van de hoeve was om hier even te kunnen verpozen en paarden te laten verwisselen. De hoeve werd gebouwd in opdracht van prinses Anna van Hannover, weduwe van stadhouder Willem IV en, evenals die aan de koningsweg gelegen berg, genoemd naar de dochter Carolina van Oranje, vorstin van Nassau Weilburg, die in 1743 werd geboren. Een andere heuvel in deze omgeving kreeg de naam van haar zoon: prins Willem. In de hoeve is een gedenksteen gemetseld met het opschrift M.E.M.H. 1851. In die tijd was een zekere heer Havelaar eigenaar van de hoeve. Kennelijk heeft hij in dat jaar de hoeve vernieuwd of er iets bijgebouwd.
 
In 1862 is de Carolinahoeve, volgens de kronieken, geheel afgebrand, maar ook in de latere jaren is er nog een keer brand uitgebroken. De zwartgeblakerde balken heeft men bij een verbouwing enige tientallen jaren geleden nog aangetroffen. Omstreeks 1900 was de boerderij verpacht aan 3 broers en een zuster Pruis. De broers werkten op het land en in de bossen. Vrouw Pruis, zoals ze in De Steeg werd genoemd, zorgde voor de huishouding en verkocht toen reeds pannenkoeken aan de waarschijnlijk schaarse wandelaars. In 1922 werd de Carolinahoeve, na in 1911 eigendom van Natuurmonumenten te zijn geworden, verpacht aan de heer J. Dikker. Door hem zijn boven het stalgedeelte een aantal kamertjes voor pensiongasten gemaakt. Daarbij zijn de dakkapellen aangebracht, die het gebouw echter niet bepaald verfraaiden. In 1946 ging de pacht over van vader J. op zoon E.H. Dikker. Hij was de laatste exploitant van de boerderij en het theehuis. In 1973 beeindigde hij zijn bedrijf.
 
Leefde men vroeger op de hoeve van de landbouw, na de crisis van 1880 was dit niet meer lonend en ging men over tot het houden van melkvee. Nog weer later werd overgegaan tot vetweiderij, het opfokken van jongvee voor de slacht. De moeilijkheid was dat men tot de sluiting in 1973, geen water, gas of elektriciteit had. Alles moest gedaan worden met butagaslampen en stallantaarns. Om het water uit de 26 meter diepe put omhoog te krijgen werd, nadat men dit jarenlang met mankracht had moeten doen, een dure pompinstallatie aangeschaft. Huishoudelijk personeel was ook een probleem want niemand voelde er wat voor om al die kamers met stoffer en blik schoon te maken. Ook de was moest op de ouderwetse manier gedaan worden.
 
Verschillende prominente figuren hebben op de Carolinahoeve gelogeerd, o.a. prof. Gerbrandy, minister Kan en later zijn zoon Wim Kan met zijn vrouw Corry Vonk, die 26 jaar lang vaste gasten waren. In de oorlog lag de Carolinahoeve tussen 2 munitieopslagplaatsen in; evengoed waren er 7 onderduikers en ongeveer 15 vluchtelingen uit Arnhem. Ook vuurwapens werden door de ondergrondse in de kelder opgeslagen om vervolgens weer te worden doorgestuurd. De laatste maand van de oorlog werd de hoeve bezet door de Duitsers en met veel moeite mocht de fam. Dikker een kamer voor eigen gebruik houden. Later werden zij door de Engelsen bevrijd, waarbij de tanks dwars door het bos kwamen, alles wat op hun weg lag, platrijdend.
 
Na de sluiting heeft een comite met o.a. Simon Carmiggelt en Wim Kan, geld bijeen gezameld om de Carolinahoeve te behouden. In januari 1975 was er al fl 60.000, - binnen voor de restauratie. Ook kwam het project in aanmerking voor een rijksbijdrage in het kader van de werkeloosheidsbestrijding in de bouw. Vanaf 1978 wordt de Carolinahoeve beheerd door de fam. Just de la Paisieres en vanaf 1 juni 2000 is de exploitatie overgegaan in hun handen. Dankzij dit alles kan men nu weer genieten van pannenkoeken en een drankje in dit schitterende stukje Veluwe.

Met dank aan Mevrouw Dikker voor de verkregen informatie!


Share our website

Like Pannenkoekenhuis de Carolinahoeve

Quicklinks

Facebook